Omloop van de Grensstreek (Wervik)

Gisteren stond er nog maar eens een mooie wedstrijd op het programma: De Omloop van de Grensstreek.

Een nerveuze koers waarin Jimmy Janssens eerst alleen, en daarna met Dimitri Peyskens eenzaam voorop reden.

Op de Monteberg-Kemmel (2 maal te overwinnen) kon ik me steeds rond positie 5 van het peloton naar boven hijsen.
Deze bulten lagen echter een beetje ver van de aankomst om echt te beslissen.

In de plaatselijke rondes bood er zich een koppeloton van 80 renners aan.
Een breuk zorgde ervoor dat er 30 renners vooruit reden. Ik liet met verrassen. Ik kon samen met de latere winnaar echter de 45” overbruggen.
Alles kwam echter terug samen.

Tot Niels Van Dorsselaer in de slotronde (+- 4 km van het einde) aanging. Hij nam 100 m voorsprong. Dimitri Claeys reageerde met Sten Van Gucht. Deze 3 hielden nèt stand tot aan de streep. Claeys won met een banddikte.

Ik werd 21e, helaas mede door een mechanische pech.

Omloop van de Grensstreek (Wervik)
Fotoreportage Tour de Namur online!

Bekijk de foto’s HIER

Tour de Namur

Achteraf bekeken was dit een geslaagde rittenkoersen. Ik kon me iedere dag in de kijker rijden en meespelen voor de prijzen. Finaal was het vat echter leeg en zo werd ik nog uit de top 10 gereden. Wel werd ik 2e in het bergklassement én in de rushes

Ikzelf kon na eerste etappe (achterstand 45” op gele trui Peyskens, ondanks een lange aanval) enkel nog proberen voor een rit te gaan. De pogingen tijdens de volgende dagen (Florennes en Dinant) brachten mij er dicht bij.

Rit twee werd beslist op een helling 10 km van de streep. Claeys reed op de kracht naar boven een deed zo het peloton uiteenvallen. Kevin Pauwels won wel maar na een gevaarlijke aankomststrook. Een sprint met een 48 renners.

Over de derde etappe in Florennes zal ik kort zijn. Ik reed samen met Calleeuw, De Winter en Williams 120 km voorop. Bij de hergroepering wist ik me te handhaven, wat toch sterk is. Joeri Calleeuw toonde hier zijn supprematie door na zijn ontsnapping ook nog de etappe te winnen. Een van de strafste nummers die ik al zag.

De vierde rit (Dinant) begon ik op 50 km van het einde aan een moeilijk verhaal met 5, om uiteindelijk 7 seconden over het houden en te kunnen sprinten voor winst. De sprint kwam er niet uit*.

De vermoeidheid stapelde zich ook op. De laatst rit met aankomst op de Citadel van Namen eindigde voor mij al op 30 km voor het einde. De benen vielen stil en er restte me enkel nog rustig binnen te rijden.

*Met dank aan de dagwinnaar die mij vakkundig in de nadars reed.

Tour de Namur
Ronde van Vlaam-Brabant

197 deelnemers aan de start van deze 16e editie van de Ronde van Vlaams-Brabant. Enkele grote namen: Sven Nys, Julien Taramarcaz, Dimitri Claeys, Jim en Bart Aernouts, Cordeel, Carolus, Pols, de Sweeck(s), Rob en Kevin Peeters, of Bart Wellens…

Rit 1 Rillaar (155 km)
Na een 15 kon ik meeglippen met een ontsnapping van een tiental renners. Sven Nys, Taramarcaz als belangrijkste renners.
Vreemd genoeg geraakte ik zowat geen meter vooruit. Ik moest het eerste anderhalf uur enkele keren serieus passen. Na een 65 km was het dan zover, ik stond zo goed als geparkeerd op een van de weinige hellingen tijdens de grote ronde. Gelukkig kon ik mij wat herpakken en meegaan met Wellens en Aernouts die tussen het peloton en onzo kopgroep hingen en zo terug vooraan aansluiten. Stilaan kwam ik in mijn betere ritme.
Er kwamen na meer dan 100 km weer 40 renners samen vooraan.
Tijdens de plaatselijke rondes ging Dimitri Claeys enkele malen redelijk stevig door. Steeds meer renners raakten in de problemen. Ik kon al bij al nog goed standhouden. Ik dacht te mogen sprinten voor de overwinning, samen met 8 anderen, maar helaas, Dries de Bondt ging er in de slotkilometer nog vandoor en won zo ietwat verrassend maar toch wel mooi. Ik werd 5e aan de meet. Een mooie kopgroep aan de finish, ik had ze niet gemist, en had een mooie uitgangspositie voor de rest van de dagen. Een redelijk zware rit wel; het was de hele tijd ongeveer 30°C geweest.

Rit 2 Hoegaarden (147 km)
Wederom zag het er naar uit geen simpele rit te worden en dat geschiedde. Een kopgroep van een 10-tal, met als sterkste renners Jorne Carolus kregen ietwat een vrijgeleide van het peloton. De plaatselijke rondes schrikte blijkbaar wat af. Dit viel te begrijpen aangezien er een bult van meer dan 1 km lang, met kasseien, nog 5 keer moest worden genomen.
Uiteindelijk bleef Carolus als enige over vooraan. Hij beschikte blijkbaar over zeer goede benen. Hij werd enkel nog bijgehaald door Commeyne en Claeys die op de laatste helling van mij wegreden. Dit door weg te knallen uit een achtervolgende groep die zowat 70 km in de tegenreactie reed. Wij (de achtervolgers) worden in de laatste km’s nog bijgehaald door een grote groep.
Commeyne won voor Carolus, en Claeys; die nam hier het geel. Zij bleven nog een 15” voorop.

Rit 3 Pepingen (tijdrit 10 km)
Het was zowat de allertriestigste tijdrit die ik ook reed. Op het fietje van Serge Dewortelaere reed ik ongeveer een minuut trager dan de besten. Verraes won zonder veel probleem.

Rit 4 Ottenburg (155 km)
Hier zou de ronde worden beslist. Ik hoopte op even goede benen als in 2012. Toen spurtte ik naast Benjamin Verraes naar de 3e plaats.
Een identiek parcours als toen (lees: 1600 HM) zou voor de nodige animo moeten zorgen. Ik kon net als de 1e dag vroeg wegraken. De kopgroep (Commeyne, Aernouts, Pols, Peeters, De Bondt, Vermeersch, Smulders, Hermans, Braet, en Vanlerberghe). Het draaide heel goed rond en we namen snel bijna 3 minuten.
De Smeysberg in Huldenberg deed blijkbaar ook pijn in het peloton waardoor ze niet echt snel dichter kwamen.
Na 100 km hadden we nog een 2 minuten. De ploeg van Claeys raakte opgesoupeerd in de achtervolging, de gele trui moest nu zelf het werk zien te klaren. De kopgroep reed wel echt volwassen en rekende perfect. Echter op het moment dat het voor mij een beetje moest gebeuren stond ik achteraan lek. Op een kleine 4(!) km van het einde. (Damn it) Ik kreeg een wiel van de neutrale wagen en verzeilde in een achtervolgende groep. Hierin de gele trui, samen met nog andere goede renners. Ze kregen de leiders echter niet meer te pakken en achteraf hoorde ik dat Commeyne simpel won. Spijtig, vooral voor de rituitslag en het klassement. Ik bleef evenwel vooraan staan; van 4 naar 5.

Rit 5 Merchtem (156km)
Vooraf stond het in de Merchtemse sterren geschreven; hier zou het moeilijk worden om nog iets aan het klassement te kunnen veranderen én om de traditionele massaspurt te ontlopen. Een aantal ploegen was duidelijk zinnens hierop aan te sturen. Vastgoedservice kon de boel redelijk onder controle houden. Op een goede 20 kilometer van het einde sprong ik samen met David Motte naar een een trio dat al een tijdje voorop reed. Nys en Polazzi sloten aan. Samen met Craeghs en Sweeck die vooruit reden haden we in principe een kans om voor te blijven. De laatste 10 werd er echter teveel getreuzeld en dat betekende op 2 km van het einde ons einde.
Merlier won de sprint voor Kevin Peeters.
In het klassement veranderde er niets meer.

Check hier de foto’s.

Ronde van Vlaam-Brabant
Isières

Een ruime kopgroep waar ik geen deel van uitmaakte reed in 2 stukken weg.
Het was uiteindelijk Jelle Wallays die solo won in de straten van Isières.

Het peloton (wat er nog restte), en waar ik deel van uitmaakte, kwam een goede 4 minuten later rustig binnen.

Alle artikels weergeven.