Ronde van Vlaam-Brabant

197 deelnemers aan de start van deze 16e editie van de Ronde van Vlaams-Brabant. Enkele grote namen: Sven Nys, Julien Taramarcaz, Dimitri Claeys, Jim en Bart Aernouts, Cordeel, Carolus, Pols, de Sweeck(s), Rob en Kevin Peeters, of Bart Wellens…

Rit 1 Rillaar (155 km)
Na een 15 kon ik meeglippen met een ontsnapping van een tiental renners. Sven Nys, Taramarcaz als belangrijkste renners.
Vreemd genoeg geraakte ik zowat geen meter vooruit. Ik moest het eerste anderhalf uur enkele keren serieus passen. Na een 65 km was het dan zover, ik stond zo goed als geparkeerd op een van de weinige hellingen tijdens de grote ronde. Gelukkig kon ik mij wat herpakken en meegaan met Wellens en Aernouts die tussen het peloton en onzo kopgroep hingen en zo terug vooraan aansluiten. Stilaan kwam ik in mijn betere ritme.
Er kwamen na meer dan 100 km weer 40 renners samen vooraan.
Tijdens de plaatselijke rondes ging Dimitri Claeys enkele malen redelijk stevig door. Steeds meer renners raakten in de problemen. Ik kon al bij al nog goed standhouden. Ik dacht te mogen sprinten voor de overwinning, samen met 8 anderen, maar helaas, Dries de Bondt ging er in de slotkilometer nog vandoor en won zo ietwat verrassend maar toch wel mooi. Ik werd 5e aan de meet. Een mooie kopgroep aan de finish, ik had ze niet gemist, en had een mooie uitgangspositie voor de rest van de dagen. Een redelijk zware rit wel; het was de hele tijd ongeveer 30°C geweest.

Rit 2 Hoegaarden (147 km)
Wederom zag het er naar uit geen simpele rit te worden en dat geschiedde. Een kopgroep van een 10-tal, met als sterkste renners Jorne Carolus kregen ietwat een vrijgeleide van het peloton. De plaatselijke rondes schrikte blijkbaar wat af. Dit viel te begrijpen aangezien er een bult van meer dan 1 km lang, met kasseien, nog 5 keer moest worden genomen.
Uiteindelijk bleef Carolus als enige over vooraan. Hij beschikte blijkbaar over zeer goede benen. Hij werd enkel nog bijgehaald door Commeyne en Claeys die op de laatste helling van mij wegreden. Dit door weg te knallen uit een achtervolgende groep die zowat 70 km in de tegenreactie reed. Wij (de achtervolgers) worden in de laatste km’s nog bijgehaald door een grote groep.
Commeyne won voor Carolus, en Claeys; die nam hier het geel. Zij bleven nog een 15” voorop.

Rit 3 Pepingen (tijdrit 10 km)
Het was zowat de allertriestigste tijdrit die ik ook reed. Op het fietje van Serge Dewortelaere reed ik ongeveer een minuut trager dan de besten. Verraes won zonder veel probleem.

Rit 4 Ottenburg (155 km)
Hier zou de ronde worden beslist. Ik hoopte op even goede benen als in 2012. Toen spurtte ik naast Benjamin Verraes naar de 3e plaats.
Een identiek parcours als toen (lees: 1600 HM) zou voor de nodige animo moeten zorgen. Ik kon net als de 1e dag vroeg wegraken. De kopgroep (Commeyne, Aernouts, Pols, Peeters, De Bondt, Vermeersch, Smulders, Hermans, Braet, en Vanlerberghe). Het draaide heel goed rond en we namen snel bijna 3 minuten.
De Smeysberg in Huldenberg deed blijkbaar ook pijn in het peloton waardoor ze niet echt snel dichter kwamen.
Na 100 km hadden we nog een 2 minuten. De ploeg van Claeys raakte opgesoupeerd in de achtervolging, de gele trui moest nu zelf het werk zien te klaren. De kopgroep reed wel echt volwassen en rekende perfect. Echter op het moment dat het voor mij een beetje moest gebeuren stond ik achteraan lek. Op een kleine 4(!) km van het einde. (Damn it) Ik kreeg een wiel van de neutrale wagen en verzeilde in een achtervolgende groep. Hierin de gele trui, samen met nog andere goede renners. Ze kregen de leiders echter niet meer te pakken en achteraf hoorde ik dat Commeyne simpel won. Spijtig, vooral voor de rituitslag en het klassement. Ik bleef evenwel vooraan staan; van 4 naar 5.

Rit 5 Merchtem (156km)
Vooraf stond het in de Merchtemse sterren geschreven; hier zou het moeilijk worden om nog iets aan het klassement te kunnen veranderen én om de traditionele massaspurt te ontlopen. Een aantal ploegen was duidelijk zinnens hierop aan te sturen. Vastgoedservice kon de boel redelijk onder controle houden. Op een goede 20 kilometer van het einde sprong ik samen met David Motte naar een een trio dat al een tijdje voorop reed. Nys en Polazzi sloten aan. Samen met Craeghs en Sweeck die vooruit reden haden we in principe een kans om voor te blijven. De laatste 10 werd er echter teveel getreuzeld en dat betekende op 2 km van het einde ons einde.
Merlier won de sprint voor Kevin Peeters.
In het klassement veranderde er niets meer.

Ronde van Vlaam-Brabant
Isières

Een ruime kopgroep waar ik geen deel van uitmaakte reed in 2 stukken weg.
Het was uiteindelijk Jelle Wallays die solo won in de straten van Isières.

Het peloton (wat er nog restte), en waar ik deel van uitmaakte, kwam een goede 4 minuten later rustig binnen.

Tour de la Province de Liège

De ronde van Luik was een wedstrijd waar ik toch wel naar uitkeek. De start was op maandag 14 juli. De etappes waren achtereenvolgens Wanze, Burdinne, Amel, Engis, en Seraing.

RIT 1 WANZE

De eerste rit in en rond Wanze (de streek van Huy) was een niet zo lastige rit. Qua parcours althans. De eerste 70 km waren lichtglooiend of zo goed als vlak.
De vlaktes in de Hesbaye konden wel eens voor een verraderlijke waaierrit zorgen. Het peloton werd vooraf gebriefd en dat liet zich gevoelen in de eerste uren.

Het vlakke parcours en rug-zijwind zorgden voor een razend begin. De stress om bij de eerste rit niet meteen op achterstand te staan zorgde ervoor dat na 2 uur het gemiddelde schommelde tussen 47 à 48 km/u.

Toch belette dit, intitieel een 12-tal, met oa. Mathieu van der Poel (19 j.!), Jimmy Janssens, Oliver Naesen er niet van meteen bij de start een redelijk verschroeiend tempo te ontwikkelen. Lotto-Belisol joeg in het peloton maar kreeg het gat niet dicht.Lang was de voorsprong om en bij de 30”.

Janssens, Van der Poel en Naesen waren de enigen uit de kopgroep konden voorblijven in de lastige(re) finale en het was Mathieu van der Poel die als een komeet naar de gele trui reed.
Janssens, misschien wel de sterkste man in koers moest weeral tevreden zijn met een ereplaats (wanneer wint die jongen is??). Ik eindig vooraan in het peloton op plek 18, op 11 seconden. Gemiddelde op de meet, na een relatief kalm 3e uur, +45,5km/u!!

RIT 2 BURDINNE

Deze ‘overgangsrit’ beloofde op zich niet veel spektakel te bieden.
Een parcours dat zich niet echt leende tot klimwerk, maar werderom niet te onderschatten viel. Veel open, enkele pittige hellingen en voor de rest, weeral rije, rije, rije.
Van bij de start had ik een redelijk goed gevoel. De dag ervoor had ik me wat gespaard in het peloton, om op m’n verjaardag met goede benen te kunnen koersen.

Op de tweede helling was ik echt sterk en kon ik wegraken.
Enkele renners sloten aan wo. Claeys, Onghena, Peyskens, Degrève, Denuwelaere, Taramarcaz, Carnevali, en De Valkeneer.
Robeet reed hier nog voor, en zo waren we met 10 leiders.

We reden goed rond en haalden uiteindelijk de kaap van de minuut voorsprong.
HELAAS. Op goed 20 km (voorsprong 1’05”) voor het einde werden we tot halt geroepen. De organisatie slaagde er niet in om de omloop verkeersvrij (lees: seingevers te kort) te houden en stopte de koers.
De kopgroep werd bedankt voor diensten en uitslag niet opgemaakt.

Uiteindelijk kunnen we spreken van koersvervalsing.

RIT 3 AMEL

De rit beloofde heel wat klimwerk. Enkele lange klimmen onderweg en een pittige finale.
Lange tijd zat ik in een deftige positie, maar in de plaatselijke rondes brak de veer een beetje.
Een kopgroep (10-tal) was weggeraakt en de achtervolgers (wij) raakten steeds verder achterop.

Op de koop toe kwam ik 20 km van het einde ongelukkige ten val. Ik moest afstappen door de pijn aan de knie. Ik probeerde nog verder te rijden maar kreeg de pedalen niet meer rondgeduwd…
Wout Van Aert won solo.

Hier stopte dus mijn ronde van Luik. In het mooie Amel.

Fotos HIER

Tour de la Province de Liège
Omloop het Nieuwsblad

Gisteren stond alweer een klassieker op het programma. Niet de minste deze keer: de Omloop Het Nieuwsblad voor beloftes en elites. De niet-ProTour versie van de voorjaarsklassieker bij de profs zeg maar.

165 km; iets minder lang dan de voorbije jaren. Het werd desondanks een ware slachtpartij (vooral vanaf plaats 15).
BMC-development draaide van bij het begin stevig het gashendel open. Het resultaat was dat in de afdaling van de Taaienberg (Helling 4 van de 11) zich reeds de definitieve kopgroep vormde. Een combinatie van het slechte weer en een hels tempo waren de oorzaak van de verbrokkeling.

Een 16 renners waarbij 3 BMC-ers, 2 RABO’S (in de finale werden deze echter gewoon overboord gekieperd), Dimitri Claeys (VL-Technics), Meurisse, Van Rooy, Van Meirhaeghe (Lotte-Belisol), Naessen (Cibel), Vanreyten (OPQS), Dron en Prémont (Wallonië-Brussel) als voornaamsten.

Het mag niet verbazen dat met dergelijke kwaliteit voorin, de kopgroep niet meer werd teruggezien voor het einde van de race.
De leiders bouwden bovendien stelselmatig hun voorsprong uit op een achtervolgend ‘peloton’ dat er maar niet in slaagde om een ‘jacht’ te organiseren. Team 3M, Vastgoedservice, Soenens, enkele enkelingen slaagden er bijlange niet in om ook maar een strobreed in de weg te leggen van de sneltrein voorin.

Het waren aldus de leiders die ondereen gingen uitmaken wie deze koers zou winnen. Dimitri Claeys veegde de vloer aan met de 3 BMC-ers en won zo meer dan verdiend net als vorig jaar de ‘Omloop Het Nieuwsblad’

ikzelf eindig meer dan zes minuten later op plaats 41.
Nota: Slechts 68 renners bereikten de aankomst.

Uitslag HIER

Dwars door de Vlaamse Ardennen

Ik eindig 16e in de 1e ‘Dwars door de Vlaamse Ardennen’. Het werd een zware interclubwedstrijd.
De meeste Belgische topploegen tekenden present. Een totaal van 194 renners uit 33 ploegen nam zo de start.

Een goede 160 km., waarvan een grote lus op Ronde van Vlaanderen-terrein. Een 10-tal hellingen zorgden ervoor dat niet meer dan 50 renners de aankomst bereikten.

Onderweg waren Valkenberg, Grinquier, Mont Saint-Laurent, Knokteberg (= côte de Trieu), Paterberg, Kortekeer, Steenbeekdries, Taaienberg, Eikenberg, Haaghoek, Leberg de voornaamste kuitenbijters.

Een groep van 6 reed lange tijd voor het peloton uit. Na de Leberg gingen de favorieten in het tegenoffensief en sloten snel vooraan aan.
We kregen een tiental renners aan de leiding.

In de lokale rondes kwam er een tegenreactie van een tien renners, waar ik bij was. We draaiden niet echt super rond. We kwamen echter wel dichterbij. De laatste 7 km zagen we de leiders rijden.

Enkele renners uit mijn groepje konden nog de sprong maken en versierden zo nog een mooie klassering. Ikzelf moest echter blijven zitten en eindig zo op een 58” van de winnaar Dimitri Claeys (VL Technics) die onderhand zijn medevluchters had verschalkt.

VIDEOVERSLAG hier te vinden

Alle artikels weergeven.